onze tweede reis door Afrika met Afriesh.
Rondreis Zuisafrika, Namibie, Botswana en Zimbabwe.
Ik kan nergens het reisverslag vinden en vraag me nu toch af of ik het wel gemaakt heb.
Nou ja dan maar aan de hand van herinneringen en het ouderwetse foto-album.
Met Afriesh een rondreis. Vertrek 14 september 2001 richting Kaapstad.
15 september 2001
De volgende dag is het mooi weer en helder dus gelijk op naar de Tafelberg (die vaak in nevel gehuld is).
Met de lift naar boven en genieten van het het wel heel mooie uitzicht. Het is er nogal toeristisch met een groot restaurant op de top. Nou ja; je moet het gezien hebben als je in de buurt bent.
uitzicht over Kaapstad vanaf de Tafelberg
16 september 2001
Het is zondag en wij besluiten de stad in te gaan en een auto te huren. Kaapstad op zondag is heel verlaten en we hebben dan ook geen moeite met het verkeer. We rijden langs de kust richting Houtbay, langs de misty coast waar nogal gestrande boten te zien zijn naar Cape Point en Kaap de Goede Hoop. Een bezoekje aan Simonstown en weer terug naar ons hotelletje. Een schitterende dag met `s avonds een restaurantje in de geliefde uitgaanswijk Watergate.
straatbeeld Kaapstad
17 september 2001
Verder richting Namibie (Rijnsdorp). Lange wegen en niet echt veel bijzonder te zien onderweg. De camping is ook al niet zo`n succes. Op een braakliggend terrein naast een kroeg en een rangeerterrein. De kroeg is wel gezellig; alleen de scheiding tussen zwart/wit is onvoorstelbaar: een aparte zaal voor blanken en zwarte mensen. We bezoeken beiden en waar het gezellig is kun je wel raden. Het rangeerterrein is minder gezellig (een slapeloze nacht).
Rosie
18 september 2001
De volgende ochtend vroeg: Rosie wil niet starten. Pas na twee uur (nadat de accu is opgeladen) kunnen we vertrekken richting Fish River Canyon. Een schitterend gebied. Heel indrukwekkend; ik kan me er bijna niet van wegrukken maar met een groep heb je de tijd niet aan je zelf en moet je je aanpassen.
Fish River Canyon
19 september 2001
We rijden door naar Sossusvlei; onderweg nog even een uitstapje naar Sesriem Canyon. Vroeger stond hier water in maar nu is het droog. Een heel diepe, smalle rivierbedding: 6 riemen diep. We dalen af voor een wandeling en stuiten op een aantal slangen, waarvan onze gids beweert dat ze giftig zijn. Ze liggen in de schaduw en er zit niet veel beweging in.
Laat in de middag komen we aan op de camping waar we gebruik mogen maken van het zwembad met wel ijskoud water. Nou ja het koelt wel wat af.
Vroeg naar bed want morgenochtend moeten we een foto maken van de opgaande zon op duin 45. Dit vroeg op staan (voor de foto van de opkomende zon) is de rode draad in onze vakantie.
Sesriem Canyon
20 september 2001
Op naar Sossusvlei. Het is heel heet en zal enkel nog heter worden als het zonnetje eenmaal op is: en we zullen nog moeten klimmen door het zand! Maar de omgeving is schitterend en op duin 45 aangekomen worden we nog extra beloond door een schitterende zonsopgang. Sprookjesachtig. Enkel zand, zover je kan kijken. De inspanning van de klim is gauw vergeten en we genieten een uurtje van de stilte en het uitzicht. Dan in een hol de duin weer af, struikelend de steile helling af diep wegzakkend in het zand. Een inspannende ochtend maar onvergetelijk.
immens hoge zandduinen
21 september 2001
We verlaten dit schitterende gebied en gaan naar Swakumund aan de kust waar de vele uithangborden met oa "Konditorei" en de vreemde gebouwen ons op niet mis te verstane wijze op de Duitse invloed wijst. We hebben een dagje vrijaf. De groep gaat met een bootje zeehonden kijken en wij besluiten er een lekker dagje strand van te maken. Lekker luieren en niets doen en .... we hoeven helemaal niet met een bootje: de zeehonden komen naar ons.
ons zeehondje
22 september 2001
Na een dagje lekker luieren weer in de truck verder naar Cape Cross waar een zeehondenkolonie op ons ligt te wachten. We ruiken ze al van verre maar wat zijn ze leuk met heel veel jonge aanwas liggen ze in het zonnetje. Er sluipen wat jakhalsen om de kolonie heen die het voorzien hebben op de jonge zwakke dieren. We zien ook wat dode jonge zeehondjes liggen; heel zielig, die hebben het niet gered.
Cape Cross
23 september 2001
Verder naar Brandberg waar we ons tentje neerzetten en daarna staat ons een flinke wandeling te wachten om de muurschildering van de White Lady te bekijken.(de white lady is eigenlijk een man horen we later). We zijn niet echt onder de indruk van de schildering maar de omgeving is erg mooi.
de camping bij Brandberg
24 september 2001
We rijden richting Outja. Langs de weg veel kinderen en we worden overal nagezwaaid en toegroepen. Tijdens een plaspause langs de weg kunnen we eindelijk de vele ballonnen en fluitjes die Kees van zijn werk had meegekregen uitdelen. De kinderen zijn wild enthousiast en we zijn binnen enkele minuten los.
We stallen de auto op een groot parkeerterrein in Outja om daar boodschappen te doen. Als we terugkomen zien we een groepje jongens bij de truck zitten met zelfgemaakte muziekinstrumenten. Ze maken steengoede muziek. Zelfs met deze gebrekkige instrumenten: het swingt en klinkt heel vrolijk. De oudste jongen vertelt dat ze met het opgehaalde geld zorgen voor 10 weeskinderen. Dus tasten we diep in de buidel: dit moet worden beloond.
de muzikanten
25 september 2001
Etosha: een schitterend park in het noorden van Namibie. Jammer dat we er maar zo kort zijn. We komen laat in de middag aan en de volgende dag gaan we er weer uit. Het is heet en veel dieren verzamelen zich bij de waterplaats die `s avonds verlicht wordt en waar ik tot diep in de nacht te vinden ben. Olifanten, neushoorns en veel antilopen brengen die nacht een bezoek aan de waterplaats. Jammer de foto`s zijn niet goed gelukt.
Kees is al naar zijn tentje en uiteindelijk schrik ik om 04.00 uur `s nachts wakker bij de waterplaats met mijn fototoestel in mijn hand. Ik moest mijn tentje ook maar eens opzoeken.
waterplaats in Estosha
26 september 2001
We verlaten Etosha richting de grootste zoutpan ter wereld. Uitgestrekte vlakte zover als je kunt kijken. Onvoorstelbaar dat dit allemaal water is geweest. We blijven niet lang want het is eigenlijk te heet.
Nog even een afslag naar de Hoba meteoriet, 25 km ten westen van Grootfontein, de grootste ter wereld en dan naar Grootfontein. Een heel mooie stad, waar we onder een van de grote bloeiende bomen een broodje eten.
Volgende stop Zelda: een opvang voor vooral cheetahs. Een drukke dag met wel heel veel indrukken te verwerken.
de Hoba meteoriet
27 september 2001
Botswana komt er aan. Aan de grens doet men nogal moeilijk. De formaliteiten duren lang en we moeten allen door een bak met vloeistof lopen (ter voorkoming van besmetting van mond-en klauwzeer). Ook wordt onze truck geïnspecteerd op de aanwezigheid van vlees(waren). Het is verboden het in te voeren. We hebben het een en ander aan boord maar na het aanbieden van wat flesjes cola wordt er niet meer gezocht. We rijden naar Maun en stappen over in jeeps en vervolgens in kano`s die ons naar de camping brengen; midden in de Okavanga Delta.
Er is hier een camping waar we zullen overnachten. Tentje opzetten en een heerlijke maaltijd staat ons te wachten. Er wordt een kampvuur gebouwd door de mannen die ons met de kano opgehaald hebben. Het wordt heel gezellig. We mogen zelfs zwemmen hier maar moeten dan wel vragen of een van de mannen meegaat om de krokodillen op een afstand te houden. Klinkt eng maar we maken er grif gebruik van en zwemmen bij avond in het heerlijke water.
Aan het kampvuur zittend komt er ineens een vrouw op me toegerend, pakt mijn hand en duidt me stil te zijn. Ze fluistert: buffalo en ik loop met haar mee. Een kudde buffels staat te drinken in mijn zwembad. Wat een ervaring: zo dicht bij.
het kampvuur is klaar
28 september 2001
Ik ben vroeg op en heb best wel weer zin in een duik. Ik loop (dacht ik) ongemerkt naar het water en geniet van het bad. Als ik weer uit het water kom zie ik dat ik toch niet alleen ben. Lachend zwaait een van de dragers me toe.
We gaan wandelen met Seven (zo heet onze gids). Een wandeling van ongeveer 3,5 uur. Het is nog vroeg maar het zonnetje wordt steeds heter. Ik ben niet echt een wandelaar en kan de groep bijna niet bijbenen. Af en toe moet ik in een drafje weer aansluiting vinden. Twee Botswaanse vrouwen die als "bezemwagen" fungeren kom ik regelmatig tegen. We gaan naar de hippopool zegt Seven na ongeveer 3 uur wandelen. Ik kan bijna niet meer en laat dat ook weten. Ga zitten en zeg: al eet de olifant me op, ik doe geen stap meer. Van Seven mogen we even pauseren. Maar na 5 minuten moet ik weer in de benen. Het is erg heet en ik giet het drinkwater over mijn hoofd: dat helpt.
De hippopool. Hier mogen we een kwartiertje foto`s maken. Grote logge beesten met wel een erg grote bek. Een schitterende omgeving waar we maar heel kort van mogen genieten. We moeten weer. We blijken Seven helemaal niet begrepen te hebben. Vier uur wandelen heen en dus ook vier uur terug: wat een logika.
Een jonge meid uit de groep begint te huilen; ze kan niet meer. Dit geeft mij gek genoeg energie. Doodmoe terug op de camping..
een wandeling met Seven
29 september 2001
Terug naar Maun om met een klein vliegtuigje een rondvlucht over de delta te maken. Best wel spannend. Met zijn vijven plus de piloot in een wel erg rammelend toestel. We hebben iemand aan boord die niet tegen vliegen kan. Hij heeft al wat pilletjes geslikt maar als we amper in de lucht zijn hoor ik geritsel van een papieren zakje,.Vreemde geluiden en een wel erg zurige lucht. Niet aan denken anders gaat het met mij ook fout.
Onder ons een fantastisch uitzicht over de delta en we zien zowaar een groep leeuwen die een waterbuffel hebben gepakt. We zien het andere vliegtuig (dat gelijk met ons is opgestegen) een duikeling maken. Onze piloot wil dit ons eigenlijk niet onthouden maar ziet er toch vanaf vanwege onze "misselijke" passagier. Heelhuids, na een onvergetelijke ervaring, staan we weer aan de grond.
ons vliegtuigje
We gaan verder naar Chobe en op de camping heb ik gelijk al een vriendje. Een wrattenzwijn zoekt mijn gezelschap en klimt zowat op schoot. Voor even niet erg maar hij wordt nogal erg opdringerig.
We maken in de middag een boottocht over de rivier. Adembenemend mooi: hele grote groepen olifanten die door het water waden; muisstil en dan weer luid trompetterend. Hippo`s zwemmen om ons heen. Een tocht waar ik nog graag aan terugdenk. Dan een schitterende zonsondergang aan boord en in het donkers komen we pas weer op de camping.
niet weg te slaan
30 september 2001
Een gamedrive door het park waar we een eenzame leeuwin tegenkomen. Zij hinkt en het is goed te zien dat ze veel last heeft van haar linker voorpoot. Ik hoop dat ze het gaat redden. Veel dieren zien we vandaag niet meer en voor we het weten zijn we aan de grens met Zimbabwe.
Vicfalls (the cloud that thunders is de vrije vertaling uit het Swahili) is de volgende stop. Een lange wandeling die middag over de enorme brug, waar het druk is met de bungy-jumpers, brengt ons bij de watervallen. Je hoort ze echt al van verre en door de nevel die het vallende water veroorzaakt heeft zich een tropisch bos ontwikkelt. De watervallen zelf zijn indrukwekkend zelfs nu de waterstand niet op zijn hoogst is met af en toe een kleurrijke regenboog.
Victoria Watervallen
1 oktober 2001
We hebben nog een dag in VicFalls. We besluiten de andere kant te gaan bekijken en lopen de grens van Zambia over. De bovenloop van de rivier is meer dan de moeite waard. Nu kunnen we de watervallen vanaf de andere kant zien maar eerst moeten we nog over een richel in de rivier waden.Hand in hand, om steun aan elkaar te hebben en op blote voeten over een stenen richel die soms wel erg oneffen is. Het snelstromend water doet ons soms het evenwicht verliezen. Maar het uitzicht is weer overweldigend.
Op de terugweg nemen we nog een bad in het water van de Sambezi. Heerlijk. Totdat een gids ons erop attent maakt dat niet lang geleden hier iemand is gegrepen door een krokodil. Die hebben we niet gezien zeggen we tegen de gids maar toch besluiten we het water uit te gaan.
handinhand
We brengen nog een bezoek aan een krokodillenfarm waar we het voederen mogen meemaken en gaan die middag nog een ritje te paard maken (vergeten af en toe links te rijden) en tot sluitstuk ontmoet Kees, als hij uit de douche komt, een dolle olifant die doodleuk door het hek van de camping is gebroken. Het was me het dagje wel.
niet een echt duidelijke foto maar hij versperde de doorgang wel
2 oktober 2001
De Zimbabwe Ruins is onze volgende stop (we gaan met de trein via Bulawayo) en ja hoor we moeten weer klimmen. Maar wat een uitzicht en we hebben de tijd aan ons zelf en kunnen net zo lang boven blijven als we willen. Een paar uurtjes later bezoeken we de ruines en gaan we nog op zoek naar de witte neushoorn die hier in grote getale voorkomt.
genieten
We hebben een schitterende reis gemaakt maar morgen vliegen we via Harare terug naar huis.